Wacław Lenga

Lokalizacja: Cmentarz Wojskowy na Powązkach, ul. Powązkowska 43/45, Warszawa
Kwatera: A34, Rząd: 6, Grób: 10

Wacław Lenga (1897-1981) ps. „Kłos”, „Mariański”, „Szczerbiec”

Urodził się 12 września 1897 w Żelechlinie, syn Mariana i Teofili. Studiował na Wydziale Społecznym Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Od 1916 do 1918 pracował w Wydziale Opieki Społecznej magistratu warszawskiego, później w sekretariacie Magistratu Warszawy.

Od 1914 należał do PPS. W 1915 zorganizował koła młodzieży szkół handlowych, których prezesem był w latach 1916-18, i dzielnicę śródmiejską PPS. Od 1915 działał w skautingu. Od września 1915 należał do POW. W 1918 organizował w Rawie Mazowieckiej protesty przeciw postanowieniom traktatu brzeskiego. Po aresztowaniu przez Niemców, był przez pewien czas więziony. W połowie 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego, do kwatermistrzostwa Frontu Wołyńskiego.

W latach 1921-39 urzędnik w Zakładach Ubezpieczeń Społecznych. Był radnym Warszawskiej Ubezpieczalni Społecznej, a następnie przewodniczącym Ogólnopaństwowego Związku Ubezpieczeń. W latach 1927-39 przewodniczący Komisji Rozjemczej Ubezpieczeń dla Warszawy. W latach 1934-39 publikował w „Przeglądzie Ubezpieczeń Społecznych”. W latach 1923-28 był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Kasy Chorych w Warszawie i od 1927, Państwowego Związku Kas Chorych.

Działał w warszawskiej organizacji PPS. Na XX Kongresie PPS wybrano go na członka Centralnej Komisji Rewizyjnej CKR PPS. Od kwietnia 1927 wchodził w skład Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS. W październiku 1928 wstąpił do PPS-dawnej Frakcji Rewolucyjnej. Wówczas też ustąpił z Prezydium Rady Nadzorczej Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, którego członkiem był od 1925. Zasiadał we władzach PPS-dFR – Centralnej Radzie Organizacyjnej i Radzie Naczelnej. W styczniu 1931 wystąpił z PPS-dFR.

Od 1918 działał w ruchu spółdzielczym, pracował w Spółdzielniach Społecznych w Warszawie. Brał udział w łączeniu spółdzielni. Po utworzeniu Warszawskiej Spółdzielni Spożywców, od 1925 był członkiem, a później przez 2 lata przewodniczącym Rady Nadzorczej WSS. Od 1926 sprawował również funkcję członka Wydziału Rewizyjnego Rady Nadzorczej WSS.

Działał w ruchu zawodowym. Do 1930 sprawował funkcję sekretarza Rady Związków Zawodowych Warszawy, od 1921 związku zawodowego pracowników Gazowni Warszawskiej, od września 1921 sekretarza generalnego Związku Zawodowego Pracowników Miejskich w Polsce. Od 1924 był członkiem Centralnego Wydziału ds. Młodzieży przy Komisji Centralnej Związków Zawodowych. Działał w Centralnym Zrzeszeniu Klasowych Związków Zawodowych od chwili jego powołania w 1928. Od 1929 był członkiem Wydziału Wykonawczego CZKZZ oraz powołanej w 1931 Głównej Rady Zawodowej. Reprezentował CZKZZ w Państwowej Radzie Spożywców.

Po utworzeniu Związku Związków Zawodowych, od 1931 był członkiem Rady Naczelnej i Wydziału Socjalno-Prawnego Centralnego. W latach 30. był wiceprezesem Związku Pracowników Zakładów Ubezpieczeń Społecznych, od 1930 członkiem prezydium. W latach 1934-36 był wiceprezesem Związku Zawodowego Pracowników Samorządowych i Instytucji Użyteczności Publicznej w Polsce Funkcję W 1934-36 również wiceprzewodniczący Centralnego Związku Robotników Przemysłu Chemicznego i Pokrewnych. Działał również w Związku Rezerwistów. W latach 1927-34 był członkiem Rady Miejskiej Warszawy, natomiast w latach 1934-38 zasiadał w Tymczasowej Radzie Miejskiej przy komisarycznym Tymczasowym Zarządzie Miejskim. Był członkiem Komisji Finansowo-Budżetowej rady, od 1938 został wybrany również do Komisji Rewizyjnej.

We wrześniu 1939 uczestniczył w obronie Warszawy. Był współzałożycielem Straży Obywatelskiej. Podczas jednego z bombardowań, został ranny i doznał trwałej ślepoty prawego oka. Podczas okupacji przebywał w stolicy, przez pewien czas ukrywał się również w Żabieńcu pod Warszawą. W 1940 był współorganizatorem Spółdzielni Gospodarczej „Ostoja” w Warszawie. Pełnił funkcję dyrektora spółdzielni oraz przewodniczącego zarządu. W latach 1940-44 był szefem jednej z komórek Wydziału Łączności z Obozami Jenieckimi Oddziału I KG ZWZ-AK. W latach 1942-44 był poszukiwany przez gestapo. Brał udział w Powstaniu Warszawskim na Mokotowie, organizował punkty pierwszej pomocy sanitarnej oraz dożywiania. Po powstaniu przebywał przez pewien czas w Końskich, a następnie w miejscowościach podwarszawskich.

W 1945 podjął pracę w ZUS. W 1946 objął stanowisko naczelnego dyrektora Uzdrowisk Dolnośląskich z siedzibą w Szczawinie Zdroju. Na początku maja 1948, po przebytym zawale serca, został przeniesiony do Warszawy.

W 1948 pracował w Centralnym Zarządzie Budownictwa Przemysłowego w Warszawie. W lipcu 1962 z powodów zdrowotnych zrezygnował z tego stanowiska.
Zaczął pracę naukową na stanowisku adiunkta w Instytucie Organizacji i Mechaniki Budowlanej. Był członkiem Komisji Ekonomicznej w Techniczno-Ekonomicznej Radzie Naukowej przy ZG Budowlanych Związków Zawodowych. W latach 1945-48 był członkiem Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia, a następnie, do 1968, Związku Zawodowego Pracowników Budownictwa. W 1968 przeszedł na emeryturę.

Zmarł 24 września 1981 w Warszawie.

Lokalizacja: