Julian Bugajski

Lokalizacja: Cmentarz Powązkowski, ul. Powązkowska 14, 01-797, Warszawa

Kwatera 153, Rząd IV, Miejsce 1

Bugajski Julian (1885–1958), działacz niepodległościowy, spółdzielczy i samorządowy.

Urodzony 11 marca 1885 roku w Warszawie, syn Leopolda. W 1902 ukończył gimnazjum w Warszawie. Od 1905 był członkiem Narodowego Związku Robotniczego, kierował kołami tej organizacji w dzielnicach Solec i Śródmieście; należał również do zarządu okręgowego w Warszawie. W 1906–08 pracował jako buchalter w Stowarzyszeniu Spożywców „Łączność” w Biłgoraju. W 1908 objął stanowisko kierownika Spółdzielni Spożywców „Społem” w Pabianicach. W 1911 powrócił do Warszawy, powołany na instruktora w Warszawskim Związku Stowarzyszeń Spożywców. W 1911–13 z ramienia Związku Stowarzyszeń przeprowadzał lustrację stowarzyszeń spożywczych w Częstochowie i okolicy. W 1913–14 w wyniku jego działań doszło do utworzenia dużej organizacji spółdzielczej. Wybrany kierownikiem zarządu tegoż stowarzyszenia, w 1916–30 doprowadził do jego znacznego rozwoju organizacyjnego i gospodarczego. W 1917 został wybrany do Rady Miasta w Częstochowie, a w lipcu powołano go na ławnika miejskiego.

W następnych wyborach 1919 roku, został radnym z listy Narodowego Komitetu Wyborczego. W 1925, w kolejnych wyborach kandydował z listy Polskiej Partii Socjalistycznej, został pierwszym zastępcą radnego, wkrótce jednak wszedł w skład Rady na miejsce jednego z radnych PPS. 16 lutego 1926 wybrano go przewodniczącym Rady. W Radzie należał do komitetu rozbudowy miasta oraz komisji kulturalno-artystycznej. Funkcję przewodniczącego pełnił do 5 listopada 1930. W 1931 opuścił Częstochowę, powołany na członka zarządu Związku Spółdzielni Spożywców Rzeczypospolitej w Warszawie. Objął wtedy stanowisko dyrektora działu produkcji Związku.

Po 1945 nadal był członkiem zarządu „Społem” w Warszawie. W 1946 ze względów politycznych został odwołany. W 1947–48 był dyrektorem fabryki ołówków w Pruszkowie, później pracował w Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Pruszkowie. W 1954 został zwolniony z pracy. W 1955–57 był biegłym w Sądzie Wojewódzkim dla Warszawy. W 1957 ponownie podjął pracę w spółdzielczości jako instruktor techniczny w Wydziale Produkcji Własnej Związku Spółdzielni Spożywców „Społem”. Odznaczony Krzyżem Niepodległości (1937).

Zmarł 29 marca 1958 roku w Warszawie.