Stefan Haupe

Lokalizacja: Cmentarz Stare Powązki, ul. Powązkowska 14, 01-797, Warszawa

Kwatera 173, rząd 5, miejsce 1/2

Inskrypcja:

STEFAN HAUPE
DR IURIS
DZIAŁACZ SPOŁECZNY
* 16.VII.1895 + 10.XI.1976
WIĘZIEŃ OŚWIĘCIMIA

W grobie spoczywają również:

Włodzimierz Haupe (1924-1994) reżyser, twórca filmów animowanych.

Maciej Dembiński (1780-1847) Pułkownik, dowódca 3 Pułku Strzelców Konnych

Maria Dembińska z d. Jodko (1794-1874)

Wanda Dziewicka z d.Śmieleckich ( 1898-1975)

Joanna Helena Haupe z d. Śmieleckich (1897 -1993)

Haupe (Haupa) Stefan (1895-1976) Działacz niepodległościowy, socjalista, związkowiec, samorządowiec, więzień obozów koncentracyjnych.
Urodził się 16.07.1895 r. w Biniewie (woj. Wielkopolskie). W okresie nauki gimnazjalnej i studiów należał do tajnego Towarzystwa Tomasza Zana (TTZ). Podczas powstania wielkopolskiego dowodził oddziałem powstańczym w Gnieźnie. W 1919 wysłany z tajną misją do Gdańska w celu zdobycia planów tamtejszego portu na potrzeby planowanego przybycia wojsk gen. Józefa Hallera. Na miejscu nawiązał kontakty z polskim środowiskiem gospodarczym i współorganizował Stowarzyszenie Polskich Przemysłowców i Kupców. Aresztowany przez w 1919 i wydalony z Gdańska. Następnie zaangażował się w prace Warmińskiego Komitetu Plebiscytowego. Zagrożony ponownym aresztowaniem, przeniósł się w 1920 do Warszawy, gdzie podjął pracę w Wydziale Zaopatrzenia Miasta. Od 1924 aktywny działacz Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS), wchodził m.in. w skład Warszawskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego (WOKR). Wewnątrz ugrupowania sytuował się w opozycji wobec linii Romualda Jaworowskiego. Równolegle prowadził działalność związkową w Związku Zawodowym Pracowników Instytucji Użyteczności Publicznej w Polsce oraz redaktor organu prasowego „Pracownik Użyteczności Publicznej”. W latach 1927–1934 sprawował mandat radnego Rady Miejskiej m.st. Warszawy. Po rozłamie w ruchu związkowym w 1934 przeszedł do władz naczelnych sanacyjnego Związku Związków Zawodowych (ZZZ), za co został wykluczony z PPS. W późniejszym okresie prawdopodobnie związał się z Obozem Zjednoczenia Narodowego (OZN). Od 1934 do 1942 zatrudniony w Dyrekcji Tramwajów Miejskich w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej, dzięki biegłej znajomości języka niemieckiego, pracował jako tłumacz. Wykorzystując stanowisko, uchronił przed represjami kilkunastu pracowników oraz ukrył w biurze 1800 raportów karnych, sporządzonych przez niemieckich kontrolerów przeciwko polskim tramwajarzom. Wykrycie skrytki doprowadziło do jego aresztowania w grudniu 1942 i osadzenia na Pawiaku. W styczniu 1943 deportowany do obozu koncentracyjnego na Majdanku (KL Lublin), a w kwietniu 1944 przeniesiony do KL Auschwitz, gdzie doczekał oswobodzenia. Po 1945 zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie wstąpił do Stronnictwa Pracy. Współorganizował i kierował strukturami Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych w województwie pomorskim, działał także w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD). Od 1958 pełnił funkcję sekretarza Międzynarodowego Komitetu Oświęcimskiego. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 10.11.1976 r. w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Stare Powązki.