Julian Grabowski

Lokalizacja: Cmentarz Stare Powązki, Ul. Powązkowska 14, 01-797 Warszawa

Kwatera 29 wprost, rząd 1, grób 21/22/23

Julian Grabowski, ps. Jules, Żul (1867 – 1926) doktor medycyny, działacz socjalistyczny i niepodległościowy.

Urodził się 23.04.1867 r. w rodzinie szlacheckiej w Warszawie. Ukończył gimnazjum w Suwałkach, po czym podjął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Petersburskiego. Działalność polityczną i niepodległościową rozpoczął w 1889 roku w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Prawdopodobnie w 1891 roku przystąpił do Zjednoczenia Robotniczego, współtworzonego m.in. przez Edwarda Abramowskiego. W marcu 1892 roku został aresztowany w związku ze sprawą II Proletariatu i uwięziony przez ponad pół roku w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Zwolniony za kaucją. W 1893 roku zaangażował się w tworzenie Polskiej Partii Socjalistycznej. Działając w PPS, Grabowski był jednocześnie współpracownikiem Ligi Narodowej i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W lutym 1893 roku wybrano go do Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. Był także członkiem redakcji „Robotnika” i zajmował się działalnością wydawniczą, był współautorem wydanej w Londynie broszury „Wskazówki dla agitatorów”.

Ponownie aresztowany w sierpniu 1894 roku i uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, został skazany na zesłanie. Na zesłaniu uzyskał zgodę na ukończenie studiów lekarskich w Kazaniu. Do kraju powrócił pod koniec 1905 lub na początku 1906 roku. Brał udział w wydarzeniach rewolucji 1905 roku, po których odszedł od ruchu socjalistycznego.

Od 1906 roku mieszkał w Łodzi, gdzie podjął pracę jako chirurg, następnie awansował na naczelnego lekarza oddziału chirurgicznego. W 1910 roku został burmistrzem Radomska. W czasie I wojny światowej ewakuowany ze szpitalem do Rosji, gdzie pracował jako lekarz ziemski. Po powrocie do kraju, od 1919 roku pracował w Wydziale Zdrowia miasta Warszawy.

Zmarł 12 lipca 1926 roku w Warszawie.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości (1930 r.)

Lokalizacja grobu: