Lokalizacja: Cmentarz Stare Powązki, Ul. Powązkowska 14, 01-797 Warszawa

Kwatera 83, rząd 6, miejsce 28/29/30

Ewa Garlicka ps. Joanna (17.07.1907–15.10.1979)
Urodziła się w Krakowie jako córka Zbigniewa i Stanisławy z Woszczyńskich. Jej matka oraz brat, Zbigniew Woszczyński, byli związani z PPS-em. W 1919 roku rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie Ewa uczęszczała do gimnazjum im. Marii Konopnickiej. Po maturze rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, których nie ukończyła ze względu na trudną sytuację finansową. Kolejną próbę zdobycia wykształcenia – tym razem na kierunku socjologii na UW – przerwał wybuch wojny.

Działalność polityczną rozpoczynała i rozwijała w ZPMS (Związek Polskiej Młodzieży Socjalistycznej), następnie w ZNMS (Związek Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej) oraz Robotniczym Towarzystwie Służby Społecznej. Wyszła za mąż za Adama Obarskiego, działacza PPS, jednak rozstali się przed wybuchem wojny.

W okresie okupacji aktywnie działała w Stołecznym Komitecie Samopomocy Społecznej (przemianowanym później na Radę Główną Opiekuńczą, RGO), a także w konspiracyjnych strukturach Polskiej Partii Socjalistycznej (Wolność, Równość, Niepodległość, PPS-WRN).

Po 1945 roku była członkinią koncesjonowanej Polskiej Partii Socjalistycznej. Pracowała między innymi w redakcji czasopisma „Świat i Polska” oraz w Centralnej Agencji Fotograficznej. Po zjednoczeniu PPS z PPR, została członkinią PZPR, lecz nie prowadziła już aktywnej działalności politycznej. Poświęciła się wówczas pracy społecznej, działając m.in. w Komitecie Pomocy Dzieciom Specjalnej Troski i Towarzystwie Przyjaciół Dzieci (TPD).
Zmarła 15 października 1979 roku w Warszawie i została pochowana na warszawskich Powązkach.

Źródło: Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego (biogram autorstwa Barbara Winnicka)

Lokalizacja grobu:

Przygotował Dariusz Bondar