Lokalizacja: Cmentarz Stare Powązki, Ul. Powązkowska 14, 01-797 Warszawa

Kwatera 248, rząd 4, miejsce 3,4

Inskrypcja: Ś.P. Witold Jodko-Narkiewicz
Socjalista współpracownik J. Piłsudskiego
1864 – 1924

Witold Jodko-Narkiewicz (29.04.1864-22.10.1924), ps. „Jowisz”, „Aleksander Wroński” i inne.

Urodził się w Słucku (obecnie Białoruś) w rodzinie inteligencko-ziemiańskiej. Ukończył prawo na uniwersytecie w Paryżu, następnie uzyskał tytuł doktorski na uniwersytecie w Bernie. Był działaczem „Proletariatu”, a następnie „II Proletariatu”. Uczestniczył w tzw. zjeździe paryskim w roku 1892, uznanym za zjazd założycielski PPS. Był jednym z przywódców Związku Zagranicznego Socjalistów Polskich, redaktorem emigracyjnego pisma „Przedświt” oraz uczestnikiem kongresów II Międzynarodówki w roku 1893, 1896 i 1910. W latach 1902-1905 członek Centralnego Komitetu Robotniczego PPS.

Współzałożyciel PPS-Frakcji Rewolucyjnej w roku 1906, członek kierownictwa partii w latach 1906-1907 i 1909-1914. Podczas I wojny światowej współtwórca i jeden z przywódców Polskiej Organizacji Narodowej – organizacji lewicy niepodległościowej na okupowanej przez państwa centralne części Królestwa Polskiego, a także członek Centralnego Komitetu Narodowego w Warszawie.

Po odzyskaniu niepodległości objął funkcję dyrektora Departamentu Politycznego MSZ. Następnie kierował polskimi placówkami dyplomatycznymi w Turcji (1919-1921) i na Łotwie (1921-1923). Zmarł w Warszawie.

Autor szeregu broszur i artykułów politycznych, m.in. „Kwestia niepodległości w programach socjalistów polskich” (1901), „Zadania ruchu rewolucyjnego w zaborze rosyjskim w chwili obecnej” (1907), „Objaśnienie programu Polskiej Partii Socjalistycznej” (1908), „Program rolny P.P.S.” (1910) i „Zarys dziejów P.P.S.” (1917).

Orientacyjna lokalizacja:

Przygotował Przemysław Kmieciak