Feliks Perl

Grób Feliksa Perla, Cmentarz Żydowski w Warszawie

Lokalizacja: sektor 24, rząd 2, numer 9.

Ul.Okopowa 49/51, 01-063 Warszawa.

Feliks Perl ps. Res, Juliusz, Latarnik, Rewolucjonista [26.04.1871-15.04.1927] działacz ruchu robotniczego, publicysta, redaktor, jeden z głównych teoretyków PPS.

W 1888 roku ukończył gimnazjum i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W okresie młodości uczestniczy w działalności II Proletariatu, ze względu na prześladowania udaje się na emigrację (Berlin-Paryż-Londyn-Berno). Współtwórca PPS i jej programu. W 1892 r. z ramienia Proletariatu uczestniczy w zjeździe paryskim, na którym powołano Związek Zagraniczny Socjalistów PolskichP dający początek Polskiej Partii Socjalistycznej. Po aresztowaniu Józefa Piłsudskiego w 1900 r. wraca na tereny zaboru rosyjskiego i obejmuje redagowanie Robotnika. Aresztowany (1904-1906) i uwięziony m.in. w warszawskiej Cytadeli, po uwolnieniu wyjechał do Krakowa, a następnie do Lwowa. Podczas rozłamu w PPS współtworzy PPS Frakcję Rewolucyjną. Przeciwstawiając się polityce Piłsudskiego, współtworzy i przewodzi w PPS -Opozycja (1912-1914).

W okresie gorących lat walki o niepodległość był m.in. aktywnym członkiem Zjednoczenia Stronnictw Niepodległościowych i Centralnego Komitetu Narodowego.

W niepodległej Polsce zasiadał w Radzie Naczelnej PPS i jej Centralnym Komitecie Wykonawczym. Poseł na Sejm RP (1919-1927). Po przewrocie majowym zdecydowany przeciwnik Piłsudskiego. Od 1915 r. do śmierci redaktor naczelny Robotnika. Autor m.in. Dziejów ruchu socjalistycznego w zaborze rosyjskim.

Zmarł 15 kwietnia 1927 r. w warszawie, jego pogrzeb stał się wielką demonstracją. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w warszawie. W 1931 r. pośmiertnie odznaczony Krzyż Niepodległości, wdowa Teresa Perl odmówiła przyjęcia odznaczenia.