Lokalizacja: Stary Cmentarz w Łodzi (część ewangelicka) ul.Ogrodowa 43, 91-071, Łódź

51°46’40.3″N 19°26’04.6″E

Piotr Kon (1865-1937) Urodzony w 1865 roku w Warszawie w rodzinie mieszczańskiej. Zdobył wykształcenie prawnicze w Warszawie i Petersburgu. Po kilkuletniej praktyce prawniczej w Moskwie przeniósł się do Łodzi. Wsławił się bezinteresowna pomocą prawną łódzkim robotnikom biorącym udział w strajkach i protestach, a także w latach 1905-1909 bronieniem przed carskimi sądami wojskowymi uczestników rewolucji 1905 roku. Organizował też bronionym przez siebie robotnikom i ich rodzinom wsparcie materialne.

Po 1918 zaangażowany był w działalność szeregu organizacji społecznych. Przede wszystkim był członkiem honorowym Stowarzyszenia byłych Więźniów Politycznych, związanej z Polską Partią Socjalistyczną organizacji kombatanckiej, kultywującej pamięć o polskich rewolucjonistach i bojownikach o niepodległość. W ramach tej sfery poczynił wielkie starania o upamiętnienie socjalistycznych bohaterów rewolucji 1905 roku – był pierwszym z inicjatorów ufundowania pomnika upamiętniającego poległych bojowników straconych w okresie 1907-1909 (nieistniejąca już tzw. Kolumna Rewolucjonistów na terenie dzisiejszego Parku im. Józefa Piłsudskiego).

Oprócz tego był także aktywnym członkiem organizacji laickich – Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Polskich, a także po rozłamie (którego był jednym z inicjatorów) Polskiego Związku Myśli Wolnej. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę dalej świadczył bezpłatną pomoc prawną łódzkim robotnikom. Był członkiem łódzkiego oddziału Związku Adwokatów Polskich. Mimo dalszego wykonywania praktyki adwokackiej znajdował się w trudnej sytuacji materialnej. To, wraz z pogarszającą się z roku na rok sytuacją polityczną kraju doprowadziło do pogorszenia jego stanu zdrowia psychicznego.

Zmarł w wyniku popełnionego 22 lutego 1937 samobójstwa.

Wpis opracował Jakub Kowalski.