Lokalizacja: Fernhurst Burial Ground, 3 Midhurst Rd, Fernhurst, GU27 3EE, Wielka Brytania

Wiesław Wohnout (1902-1988)

Urodzony 11 grudnia 1902 roku w Krakowie. Był synem Feliksa i Kamilli z d. Myczkowskiej. Jego ojciec był prawnikiem. Był absolwentem II Szkoły Realnej w Krakowie. W 1918 rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w roku akademickim 1918/1919 służył w Batalionie Akademickim. Następnie przerwał studia i wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, służył m.in. w pociągu pancernym „Smok”, 208 Ochotniczym Pułku Ułanów i 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego. Walczył także w III powstaniu śląskim, w szeregach Grupy „Wschód”, w stopniu podporucznika kawalerii. Następnie powrócił na studia na UJ, studiował także w Szkole Nauk Politycznych przy Wydziale Prawa UJ.

Od 1923 był członkiem PPS, został także sekretarzem generalnym Centralnego Związku Robotników Budowlanych, wszedł w skład redakcji pisma „Robotnik Budowlany”. Od 1923 współpracował jako felietonista z pismem „Naprzód”. W listopadzie 1924 został redaktorem naczelnym nowo powołanego dziennika Głos Poznański, które upadło jednak w lutym 1925, następnie został członkiem redakcji pisma „Naprzód” (do 1931). Był sekretarzem krakowskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS. Wszedł w skład zarządu Syndykatu Dziennikarzy Krakowskich. Należał do organizatorów Krakowskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na Krzemionkach. W 1931 wyjechał na stałe do Warszawy, w latach 1931–1934 był członkiem Rady Naczelnej PPS. W 1935 opublikował częściowo autobiograficzną powieść Miłość i sprawa, w której krytycznie opisał także krakowskie środowisko PPS i redakcję „Naprzodu”. Był przewodniczącym Związku Pracowników Spółdzielczych RP oraz w latach 1936–1939 kierownikiem Agencji Literackiej przy Związku Zawodowym Literatów Polskich i Polskim PEN Clubie.

Okres II wojny światowej spędził w Warszawie, w czerwcu 1944 wyjechał na Węgry. Latem 1945 powrócił na krótko do Krakowa, następnie ponownie wyjechał za granicę. We Włoszech wstąpił do II Korpusu, z którego ramienia opiekował się uchodźcami polskimi w Niemczech i Austrii. W 1946 opublikował tom „Opowiadania warszawskie”. W 1947 zamieszkał w Brukseli, był pracownikiem Centrali Zjednoczenia Polskiego Uchodźstwa Wojennego. Od 1948 mieszkał w Wielkiej Brytanii. Tam opuścił PPS a od 1950 należał do założycieli Związku Socjalistów Polskich na Obczyźnie. Do 1954 był dyrektorem Gabinetu Prezesa Rady Ministrów Rządu Polskiego na Emigracji i kierownikiem Polskiej Agencji Telegraficznej. W latach 1962–1973 był redaktorem naczelnym „Dziennika Polskiego i Dziennika Żołnierza” (w którym pracował od 1957 i współpracował do 1985).

W latach 1958–1964 był przewodniczącym Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Był powiernikiem Polskiej Fundacji Kulturalnej, członkiem jury Nagrody Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i Nagrody im. Anny Godlewskiej.

Zmarł 14 maja 1988 roku w Londynie.

Orientacyjna lokalizacja:

Przygotował Jakub Skrzypkowiak