Lokalizacja: Cmentarz Wojskowy na Powązkach, ul. Powązkowska 43/45, 01-797 Warszawa

Kwatera: A 22, Rząd: 2, Grób: 25

Krzysztof Kamil Baczyński (1921-1944) ps. „Jan Bugaj”, „Emil”, „Jan Krzyski”, „Krzysztof”, „Piotr Smugosz”, „Krzysztof Zieliński”, „Krzyś”

Urodził się 22 stycznia 1921 roku w Warszawie. Był synem Stanisława, członka PPS i oficera Wojska Polskiego i Stefanii, nauczycielki pochodzącej ze zasymilowanej rodziny żydowskiej. W 1931 roku rozpoczął naukę w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego, a następnie, a od 1937 roku uczęszczał do liceum w tym samym budynku. Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1939 roku.

W latach 1934-35 był harcerzem 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Pomarańczarnia”. W czasie nauki działał w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus”, a od 1937 roku był członkiem Komitetu Wykonawczego tej organizacji. Był również współredaktorem pisma „Strzały”, który był organem prasowym „Spartakusa”. To na łamach tego pisma zadebiutował wierszem „Wypadek przy pracy”.

Po wybuchu wojny i utworzeniu warszawskiego getta pozostawał wraz z matką po aryjskiej stronie. 3 czerwca 1942 wziął ślub z Barbarą Drapczyńską. Od jesieni 1942 do lata 1943 studiował polonistykę na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Uczył się także w Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. Zajmował się również pracą dorywczą.

Od lipca 1943 przerwał studia i związał się z konspiracją, był starszym strzelcem w batalionie AK „Zośka”. Uczestniczył w akcji wykolejenia pociągu niemieckiego na odcinku Tłuszcz – Urle 27 kwietnia 1944. Po ukończeniu turnusu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Rozkazem z 25 maja 1944 otrzymał stopień starszego strzelca podchorążego rezerwy piechoty. Jednocześnie był kierownikiem działu poezji miesięcznika społeczno-literackiego „Droga”. 1 lipca 1944 zwolniony z funkcji z powodu małej przydatności w warunkach polowych z jednoczesną prośbą o objęcie nieoficjalnego stanowiska szefa prasowego kompanii. Kilka dni później przeszedł do harcerskiego batalionu „Parasol” na stanowisko zastępcy dowódcy III plutonu 3. kompanii.

Po wybuchu powstania warszawskiego wysłany po odbiór butów dla oddziału. Nie mogąc przedostać się na miejsce koncentracji macierzystej jednostki (Wola), przyłączył się do oddziału złożonego z ochotników, którymi dowodził ppor. Leszek Kossowski ps. „Leszek”.

4 sierpnia 1944 poległ na posterunku w pałacu Blanka śmiertelnie raniony przez strzelca wyborowego. Pochowany pierwotnie na tyłach pałacu. Po wojnie ciało przeniesiono na Cmentarz Wojskowy na Powązkach.

Orientacyjna lokalizacja: