Jan Kwapiński

14890450_1814061298875677_8035111953399356763_o

Pierwszy grób Jana i Anny Kwapińskich w Londynie (nieistniejący)

Lokalizacja: Cmentarz Stare Powązki, ul. Powązkowska 14, 01-797 Warszawa

Alei Zasłużonych Kwatera: 173

Jan Kwapiński (1885 – 1964) właśc. Piotr Edmund Chałupka, ps.”Kacper”.

Urodzony 12 listopada 1885 roku w Warszawie jako Piotr Edmund Chałupka. W młodości zamieszkały w Ostrowcu Świętokrzyskim, z zawodu preser w walcowni blachy. Od 1901 roku członek Polskiej Partii Socjalistycznej. Uczestnik rewolucji 1905 roku, bojowiec Organizacji Bojowej PPS i uczestników zamachów skierowanych przeciwko carskiemu aparatowi represji. Aresztowany w kwietniu 1907 roku, ukrywa swoją tożsamość przed władzami rosyjskimi i odtąd przedstawia się jako „Jak Kwapiński”. Więziony w Będzinie, Piotrkowie, Cytadeli Warszawskiej i Łomży, zostaje skazany na karę śmierci, zamienioną następnie na 15 lat katorgi. Na skutek rewolucji lutowej uwolniony z więzienia w rosyjskim Orle w marcu 1917 roku. Powrócił do Polski w listopadzie 1918 roku. W latach 1919-1939 przewodniczący Związku Zawodowego Robotników Rolnych, w latach 1922-1939 przewodniczący Komisji Centralnej Związków Zawodowych. Członek władz Polskiej Partii Socjalistycznej, w latach 1920-1926 i 1927-1939 członek Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS, w latach 1921-1924 i 1931-1937 wiceprzewodniczący CKW. W grudniu 1921 roku skazany na 3 lata więzienia za organizowanie strajków rolnych, na mocy amnestii sprawę umorzono. W roku 1922 wybrany posłem na Sejm RP z okręgu nr 42 (Kraków), sprawował mandat poselski do roku 1930. W roku 1930 aresztowany za działalność opozycyjną i w październiku 1930 roku skazany na rok więzienia. W marcu 1931 roku uniewinniony. W marcu 1939 roku, po zwycięstwie PPS-u w wyborach samorządowych w Łodzi, powołany na stanowisko prezydenta miasta. Ranny we wrześniu 1939 roku podczas bombardowania Zamościa, ukrywał się następnie na terenie okupacji radzieckiej. W czerwcu 1940 roku aresztowany przez NKWD i zesłany do Jakucji. Uwolniony latem 1941 roku po zawarciu układu polsko-radzieckiego. Od roku 1942 w Londynie, w latach 1942-1947 członek rządu na uchodźstwie, w latach 1942-1947 minister przemysłu, handlu i żeglugi, w latach 1943-1944 wicepremier, a w latach 1944-1947 minister skarbu. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii i należał do kierownictwa Polskiej Partii Socjalistycznej na emigracji. Zmarł 4 listopada 1964 roku w Penley w Walii.

Anna Kwapińska (02.01.1891-03.07.1964) BRAK INFORMACJI

15 grudnia 2023, z inicjatywy pełnomocnika ds. ochrony miejsc pamięci szczątki Jana Kwapińskiego, jego zony Anny i córki Aldony zostały przeniesione do Polski i złożone w Alei Zasłużonych na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 173).